Deelnemersverslag 2014

Lentewandeling op Landgoed Bornia

Lentewandeling 2014Wandelen en delen in rouw is een combinatie van twee die prima werken. Ieder seizoen komen we één keer samen, om de verbintenis met elkaar te voelen. Op het vroege tijdstip van 9.30 op zondag 23 maart verzamelden we, voor de eerste keer dit jaar, bij het mooie landschap Klein Zwitserland in Driebergen. Het mooie weer en de omgeving waren echt een cadeautje.

Aan het begin van iedere wandeling heet Antoinette iedereen welkom, en vraagt of je een kaart wil trekken uit het stok dat rondgaat, of je daarbij jezelf wil voorstellen en voor wie of met welke reden je deze wandeling maakt. Wat er op de kaart staat, onthou je dan tot aan het eind van de wandeling, want dan gaat het boek met de uitleg rond, of Antoinette stuurt je een mailtje op verzoek.

Delen in rouw doet vermoeden van zwaarmoedigheid, maar verdriet delen maakt de ballast minder zwaar. Hoewel zeker tijdens het rondje voorstellen de meesten hun emoties naar boven voelen borrelen en het verdriet steekt.

De wandeling duurt meestal ruim een uur, en de meesten van ons wisselen regelmatig van loopmaatje. Het “tegemoetkomende verkeer” krijgt altijd een vriendelijk gedag, of het nou een fietser, hond of wandelaar is. Deze keer was er zelfs een jong hertje wat ons met een bezoek vereerde… Geweldig zo dicht bij de natuur.

Het bos, de buitenlucht en de mensen zijn een welkome energiebron en het voelt “verbonden”. Want ook al ik wil het vaak over mijn verdriet hebben, ik voel me gezegend met dat wat er was. En deze regel telt voor iedereen : Als er één deur sluit, gaat er weer een andere deur voor je open…!!

Wilma

Deelnemersverslag 2013

Lentewandeling op Landgoed Beerschoten

SONY DSC

Af en toe duikt de zon door wolken, terwijl we ons verzamelen op de parkeerplaats. Antoinette begeleidt ons naar de ingang van de beeldentuin. Een beeld in de vorm van een open deur. Voor de deur geeft ze de gelegenheid om onze naam te noemen en te vertellen wie we meenemen op de wandeling. Echtgenoot, echtgenote, zus, vriend, zwager, schoonzoon. Terwijl we dat delen vallen de stralen van de zon in het midden van de cirkel. Antoinette leest een gedicht voor over Aandacht. Dan lonkt de open deur van de beeldentuin. We lopen de deur door maar niet de tuin in. Ons pad leidt naar het bos.

Beerschoten is mooi met brede lanen, smalle bospaadjes, weilanden en water. Het eerste deel is een open bos. Sporen van de lente ontbreken nog en het is fris en droog. Ik wandel naast een inspirerende vrouw die vertelt over wat zij belangrijk vindt. Zij heeft vaker meegewandeld en vindt dat heel fijn. Ze vertelt me over kaartjes die Antoinette vaak meeneemt. “Het is zo bijzonder”, zegt ze, “dat je altijd een kaart trekt die echt bij je past, die klopt bij het gevoel van het moment”.

Ik vergeet om me heen te kijken, want ik luister naar de verhalen van mensen die naast me lopen. Jong, oud, we stappen stevig door en praten verder. “Het is niet makkelijk om je weg te vinden nadat je je levensgezel bent kwijt geraakt”, vertelt iemand anders mij.  Ik luister naar de hobbels die genomen worden en twijfels over keuzes die gemaakt moeten worden. Het -met elkaar delen- heelt.

Aan het einde komen we samen voor een kopje koffie. We praten over honden en aura’s. Over werk en genieten.  En over aandacht. De wandeling terug naar de parkeerplaats is een goede afsluiting. Nog een laatste woord en een hart onder de riem. Lente laat op zich wachten, we kijken er naar uit.

Daniëlle